W Parku Narodowym Chebera Churchura w Etiopii zespół Temesgena Yadety Chere prowadził liczenia ssaków wzdłuż wyznaczonych tras, zwanych transektami. Badacze porównali cztery typy siedlisk: las górski, las nadrzeczny, zadrzewienia i tereny trawiaste z drzewami. Prowadzili obserwacje w porze suchej i deszczowej.

Łącznie odnotowano 19 gatunków, w tym słonia afrykańskiego, lamparta, lwa i bawoła afrykańskiego. Najwięcej gatunków stwierdzono w lesie górskim (16), a najmniej w lesie nadrzecznym (11). Między siedliskami wykryto istotne różnice w liczbie gatunków, ich składzie i zagęszczeniu ssaków. Wpływ pory roku nie był istotny statystycznie.

Co to oznacza dla monitoringu? Planując liczenia, warto wyznaczać trasy w różnych typach siedlisk i analizować wyniki z uwzględnieniem tego podziału. Badanie dotyczy jednego parku, a prawdopodobieństwo zauważenia zwierzęcia podczas liczeń może zależeć od gatunku i warunków obserwacji.

Źródło: Chere i in., Scientific Reports, 13 listopada 2026 r. Przeczytaj publikację. Wydawca udostępnił wersję po recenzji, przed ostateczną redakcją.

Infografika GOBIO z ilustracją wygenerowaną cyfrowo.